Ampelokipi Case – 8th Trial – 17/04/2026

This was followed by the statement of anarchist comrade Nikos Romanos.

Nikos Romanos: I am here after almost 18 months ofarbitrary and vindictive detention. I also want to contribute to the restoration of the truth with my statement. In general, I believe that the only reason I am here is my past. And I will explain later why I say this.

First of all, let me repeat here, as I have said from the beginning, that I have nothing to do with this specific case. I have not committed any of the offenses attributed to me and I believe that this entire story, this entire path that has led me here, is the result of a revenge that has brought me to this objectively unfavourable position.

Before we get to how I ended up here, let me tell you that since my release in 2019 I have had an active social and political life. As for my social life, I will not describe it to you because the witnesses have described it and I do not want to repeat things. I want to say more things that have not been heard.

I would like to talk to you about the difficulties that have to do with the adaptation of a person who is released from prison after 7 years. Difficulties that have to do with the obligations – at least as I perceived them – towards my family environment, which has supported me from the first moment of my arrest until today. Some other formal obligations that I tried to fulfil in many ways. And schematically, what should be captured here as an experience is the image of a person who has just been released from prison.

Prison is the land of frozen time. There is a rudimentary social life. Outside, everyone moves forward, relationships develop, everyone makes their choices, people change, mutate, all the things that happen happen. And, when it is a long-term confinement, when you come out, you essentially come out of a refrigerator. You try to come face to face with material reality. Which A reality which has changed since the last time you remember it, possibly rapidly. You are called to be able to cope with this, to try to lift weights, something that you had not done in all the previous years. Because, in a way, in the previous years, others lifted the weights for you. So, I want to present them in a way that draws on personal experience. So that it can also be understood by you.

I tried, anyway, to adapt to this reality. To get back in touch with the people I had left behind. For example, high school seniors, some of my friends. I had had very little contact with these people until then, i.e. we would say a “happy new year”, a “happy birthday”. All of this was a difficult and arduous process. I tried to find a job, and I found a job. I tried to build some social relationships, which created joy and pleasure for me, with my family, my partner and with my other friends. Essentially, I started to make some plans for my life, some plans. This is a schematic description of my social life.

At the same time, I obviously had a political life, a public political life. I participated in cultural and all kinds of other events. I participated in demonstrations, obviously. I participated in demonstrations for issues that raised awareness, for prisoners’ rights, in events with the bar association, for criminal codes. We have coexisted with several lawyers in such events, whether they are from the anarchist space or from the left. We have been in such places.

Again, to record this specific experience, I want to say that for me the most important moment in my political life, the most important thing I did from my release until today, was the restoration of the monument of Alexandros Grigoropoulos and the event that was held in connection with it. I believe that, in a way, an attempt was made to restore a monument that was in decay. And to give some meanings, some narratives, some testimonies so that the memory of the people who lost their lives in the way they did could be “conveyed”.

So, these are schematically the social and political life I’ve had from 2019 onwards.

This was violently interrupted with my arrest outside my parents’ house, in Papanastasiou Street. Essentially, I experience it as a déjà vu, because I have gone through all these stages. It was like a trauma that reopens and repeats itself. Quite a bad experience. Unfortunately, I have had the misfortune to go through these processes many times. After a while, when I understood what was happening, I had exactly in my head what was going to happen. That is, that I would be treated like a prize, there would be the channels, and that would be the framework. I would be sold as a product of political marketing. All these things, which unfortunately you cannot avoid. I was aware that they would happen from the moment I understood what was being attributed to me, because at first I did not understand.

And the most important thing about this is that I actually experienced, and I’m here with all that has happened, for a choice that I didn’t make. On the contrary, in the past, for the choices I had made, I always took responsibility. I defended them. And I didn’t just defend them to a friend. I defended them publicly, I defended them in courtrooms like this one. I stood before my real judges and explained in detail what the history is, what the social context is within which I made certain choices. Choices that are a part of my existence, no one denies that.

As well as, I have been in courts where I have been accused of things I have not done. And these, the truth is that there were not a few – if I am asked I can list them for you. With elements that were without criminal significance, where they were part of a broader context of that period. In these courts, the reason I continued and went and said “I have nothing to do with it”, was not because I sought better criminal treatment – ​​because my criminal treatment was horrible anyway. I simply sought the restoration of the truth. Everyone will face the consequences of their choices, for what they have made. Not for what they have not done.

So, right now I’m in a Kafkaesque situation, that’s how I characterize it. It centres on a tragic incident, where a man, the anarchist Kyriakos Xymitiris, lost his life, his partner, Marianna Manoura, was seriously injured, and a load of people have had problems in their daily lives. A truly tragic incident.

A tragic incident that has been politically instrumentalized from the very beginning, and I consider my own case to be the icing on the cake of this instrumentalization. This instrumentalization has stages: it started from point zero and reached the final point, within which various incidents developed: media, police, etc. Essentially, what I wonder, and I am expressing it here publicly, is how much discussion can there be about a bag?

I repeat again, for things that I have done, I have no problem taking responsibility for my choices, defending them, exposing them, formulating the context in which they were made and facing the consequences of the law on the part of the state. In this case, however, I have not made any choice, I have not done anything. And I find myself here, essentially, having to prove that I am not an elephant. Within a context that says “there is a bag”. And then a criminalization of the bag begins which says “this bag had 2 fingerprints”. “No, after all, it did not have 2, it had 102 fingerprints”. “Yes, but it was “this way”” or “it was different”. The persecutory – let each one put a characterization – narratives are constantly changing. And I am in a position where I have an unchanging, fixed view from the beginning: I say that no matter what happens, I cannot know when I came into contact with a bag. If I said that I remember, it would be hypocritical. It would be hypocritical to say, “Yes, I remember this bag.” No matter what questions are asked, I cannot know. No matter how much I think about it, all I can do is speculate. And because you talked about probability theory, probabilities remain probabilities. One can only speculate, only scenarios, only versions. To answer and say when I came into contact with a bag is something that I am unable to do.

Concluding this brief apology of mine – because I believe that I have nothing more to contribute to the case – I want to reiterate that I am not in a position to know the path of the bag. All I can do is make assumptions. I believe that no matter how many assumptions I make, I do not come to a conclusion that I can be certain of. To repeat what I said before, I have nothing to do with the case. I have paid more than enough for the choices I made. At this moment I am being asked to pay for something that I did not make and I believe that this is unfair.

I would consider it more honest – although “honest” is a big word, I would consider it better, if someone told me “you know what, you’re going to jail because we don’t like you, because we don’t like you, because we think you’re a person who should pay for certain things”. I consider that more honest and, in part, it’s also defensible. To know that I’m in jail because I know that certain circles don’t like me. To be in jail and the argument being a bag, from my point of view, is incomprehensible.

Thank you for your time.

source

Translated by Act for freedom now!

————

EL:

Ακολούθησε η δήλωση του αναρχικού συντρόφου Νίκου Ρωμανού.

Νίκος Ρωμανός: Βρίσκομαι εδώ, μετά από σχεδόν 18 μήνες μιας άτυπης και εκδικητικής κράτησης. Θέλω κι εγώ με την απολογία μου να συμβάλω στην αποκατάσταση της αλήθειας. Γενικά, θεωρώ, πως ο μόνος λόγος που βρίσκομαι εδώ είναι το παρελθόν μου. Και θα εξηγήσω στη συνέχεια για ποιον λόγο το λέω αυτό.

Αρχικά να επαναλάβω κι εδώ, το έχω πει από την αρχή, ότι δεν έχω καμία σχέση με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν έχω διαπράξει κανένα από τα αδικήματα που μου αποδίδονται και θεωρώ ότι όλη αυτή η ιστορία, όλη αυτή η διαδρομή που με έχει οδηγήσει εδώ, είναι αποτέλεσμα ενός ρεβανσισμού που με έχει φέρει σε αυτή τη δυσμενή αντικειμενικά θέση.

Πριν φτάσουμε στο το πώς έχω καταλήξει εδώ πέρα, να σας πω ότι από την αποφυλάκισή μου το 2019 είχα μια ενεργή κοινωνική και πολιτική ζωή. Όσο αφορά την κοινωνική μου ζωή, δεν θα σας την περιγράψω γιατί την έχουν περιγράψει οι μάρτυρες και δεν θέλω να επαναλαμβάνω πράγματα. Θέλω πιο πολύ να λέω πράγματα που δεν έχουν ακουστεί.

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τις δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την προσαρμογή ενός ανθρώπου, ο οποίος βγαίνει μετά από 7 χρόνια από τη φυλακή. Δυσκολίες οι οποίες έχουν να κάνουν με τις υποχρεώσεις -έτσι τουλάχιστον όπως, τουλάχιστον, το αντιλαμβανόμουν εγώ- απέναντι στο οικογενειακό μου περιβάλλον, το οποίο με έχει στηρίξει από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μου μέχρι και σήμερα. Κάποιες άλλες τυπικές υποχρεώσεις που προσπάθησα να τις φέρω εις πέρας με πολλούς τρόπους. Και σχηματικά, αυτό που πρέπει να αποτυπωθεί εδώ σαν βίωμα, είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που βγαίνει από τη φυλακή.

Η φυλακή είναι η χώρα του παγωμένου χρόνου. Υπάρχει μια υποτυπώδης κοινωνική ζωή. Έξω ο καθένας προχωράει, οι σχέσεις αναπτύσσονται, ο καθένας κάνει τις επιλογές του, οι άνθρωποι αλλάζουν, μεταβάλλονται, γίνονται όλα αυτά που γίνονται. Κι εσύ ουσιαστικά, όταν είναι ένας εγκλεισμός μακροχρόνιος, βγαίνοντας βγαίνεις ουσιαστικά από ένα ψυγείο. Προσπαθείς να έρθεις αντιμέτωπος με την υλική πραγματικότητα. Η οποία πραγματικότητα έχει μεταβληθεί από την τελευταία φορά που τη θυμάσαι, ενδεχομένως να έχει μεταβληθεί και ραγδαία. Εσύ καλείσαι να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις σε αυτό, να προσπαθήσεις να σηκώσεις βάρη, κάτι το οποίο δεν είχες κάνει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Γιατί, με έναν τρόπο, τα προηγούμενα χρόνια σήκωναν άλλοι τα βάρη για σένα. Οπότε, όλες αυτές τις δυσκολίες της προσαρμογής μου θέλω να τις καταθέσω με τρόπο βιωματικό. Για να γίνει αντιληπτό και από εσάς.

Προσπάθησα, τέλος πάντων, να προσαρμοστώ σε αυτήν την πραγματικότητα. Να έρθω σε επαφή με ανθρώπους τους οποίους είχα αφήσει πίσω. Για παράδειγμα, τελειόφοιτους από το Λύκειο, με κάποιους φίλους μου. Με τους ανθρώπους αυτούς είχα ελάχιστη επαφή μέχρι τότε, δηλ. λέγαμε ένα «καλή χρονιά», ένα «χρόνια πολλά». Όλο αυτό ήταν μία δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Προσπάθησα να βρω μια δουλειά, και βρήκα μια δουλειά. Προσπάθησα να οικοδομήσω κάποιες κοινωνικές σχέσεις, οι οποίες μου δημιουργούσαν χαρά και ευχαρίστηση, με την οικογένειά μου, τη σύντροφό μου και με άλλους μου φίλους. Ουσιαστικά, ξεκίνησα να κάνω κάποια σχέδια για τη ζωή μου, κάποια πλάνα. Αυτό είναι μια σχηματική περιγραφή της κοινωνικής μου ζωής.

Παράλληλα, είχα προφανώς και μια πολιτική ζωή, μια δημόσια πολιτική ζωή. Συμμετείχα σε πολιτιστικές και κάθε άλλου είδους εκδηλώσεις. Συμμετείχα σε διαδηλώσεις προφανώς. Συμμετείχα σε διαδηλώσεις για θέματα που είχαν μια ευαισθητοποίηση, για δικαιώματα των κρατουμένων, σε εκδηλώσεις με τον δικηγορικό σύλλογο, για τους ποινικούς κώδικες. Με αρκετούς συνηγόρους έχουμε συνυπάρξει σε τέτοιες εκδηλώσεις, είτε είναι από τον αναρχικό χώρο είτε είναι από την αριστερά. Έχουμε βρεθεί σε τέτοια μέρη.

Πάλι προς καταγραφή αυτού του συγκεκριμένου βιώματος, θέλω να πω πως για μένα η πιο σημαντική στιγμή στην πολιτική μου ζωή, το πιο σημαντικό πράγμα που έκανα από την αποφυλάκισή μου μέχρι σήμερα, ήταν η αναστήλωση του μνημείου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η εκδήλωση που είχε γίνει σε σχέση με αυτό. Θεωρώ ότι, με έναν τρόπο, έγινε μια προσπάθεια να αποκατασταθεί ένα μνημείο το οποίο ήταν σε σήψη. Και να δοθούν κάποια νοήματα, κάποιες αφηγήσεις, κάποιες μαρτυρίες ώστε να «μεταφέρεται» η μνήμη των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους με τον τρόπο που την έχασαν.

Οπότε, αυτά είναι σχηματικά η κοινωνική και πολιτική ζωή που είχα από το 2019 και μετά.

Αυτό διακόπτεται βίαια με τη σύλληψή μου κάτω από το πατρικό μου, στην οδό Παπαναστασίου. Ουσιαστικά, το βιώνω ως ένα ντεζαβού, γιατί έχω περάσει από όλα αυτά τα στάδια. Ήταν σαν ένα τραύμα που ξανανοίγει και ξαναεπαναλαμβάνεται. Αρκετά άσχημο βίωμα. Δυστυχώς, είχα την ατυχία να περάσω πολλές φορές από αυτές τις διαδικασίες. Μετά από κάποια στιγμή, όταν κατάλαβα τι γίνεται, είχα ακριβώς στο κεφάλι μου το τι μέλλει γενέσθαι. Δηλαδή, ότι θα περιφερθώ σαν ένα λάφυρο, θα υπάρχουν κανάλια, το πλαίσιο που θα υπάρχει. Θα πουληθώ σαν ένα προϊόν ενός πολιτικού μάρκετινγκ. Όλα αυτά τα πράγματα, που δυστυχώς δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Είχα την επίγνωση ότι θα συμβούν από τη στιγμή που κατάλαβα τι μου καταλογίζεται, γιατί στην αρχή δεν είχα καταλάβει.

Και το πιο σημαντικό σε αυτό είναι ότι ουσιαστικά βίωσα, και βρίσκομαι εδώ πέρα με όλα αυτά που έχουν συμβεί, για μια επιλογή που δεν έχω διαπράξει. Αντίθετα, στο παρελθόν, για τις επιλογές που είχα κάνει, αναλάμβανα πάντα την ευθύνη. Τις υπερασπιζόμουνα. Και δεν τις υπερασπιζόμουν μόνο σε έναν φίλο μου. Τις υπερασπιζόμουν δημόσια, τις υπερασπιζόμουν σε αίθουσες δικαστηρίων όπως τη συγκεκριμένη. Στεκόμουν απέναντι στους φυσικούς μου δικαστές και εξέθετα αναλυτικά ποιο είναι το ιστορικό, ποιο είναι το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έκανα κάποιες επιλογές. Επιλογές οι οποίες είναι ένα κομμάτι της ύπαρξής μου, δεν το αρνείται κανείς αυτό.

Όπως, επίσης, έχω βρεθεί και σε δικαστήρια στα οποία έχω κατηγορηθεί για πράγματα που δεν έχω κάνει. Και αυτά, η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν λίγα – εάν ερωτηθώ μπορώ να σας τα απαριθμήσω. Με στοιχεία τα οποία ήταν άνευ ποινικής σημασίας, όπου εντάσσονταν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εκείνης της περιόδου. Σ’ αυτά τα δικαστήρια, ο λόγος που εξακολουθούσα και πήγαινα και έλεγα «εγώ δεν έχω σχέση», δεν ήταν γιατί επιδίωκα μια καλύτερη ποινική μεταχείριση – γιατί η ποινική μου μεταχείριση ήταν φρικτή ούτως ή άλλως. Επιδίωκα απλά την αποκατάσταση της αλήθειας. Ο καθένας θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες των επιλογών του, για αυτά τα οποία έχει κάνει. Όχι για αυτά τα οποία δεν έχει κάνει.

Οπότε, αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε μια καφκική κατάσταση, έτσι τη χαρακτηρίζω. Έχει ως επίκεντρο ένα τραγικό περιστατικό, όπου ένας άνθρωπος, ο αναρχικός Κυριάκος Ξυμητήρης, έχει χάσει τη ζωή του, η σύντροφός του, η Μαριάννα Μανουρά, τραυματίστηκε βαριά και σ’ ένα σωρό ανθρώπους έχουν δημιουργηθεί προβλήματα στην καθημερινότητά τους. Ένα πραγματικά τραγικό περιστατικό.

Ένα τραγικό περιστατικό το οποίο έχει εργαλειοποιηθεί πολιτικά από την πρώτη στιγμή, και θεωρώ ότι η δική μου περίπτωση είναι το κερασάκι στην τούρτα αυτής της εργαλειοποίησης. Αυτή η εργαλειοποίηση έχει στάδια: ξεκίνησε από το σημείο μηδέν και έφτασε στο σημείο το τελικό, μέσα στο οποίο εξελίχθηκαν διάφορα περιστατικά: μιντιακά, αστυνομικά, κ.λπ. Ουσιαστικά, εγώ αυτό που αναρωτιέμαι, και το διατυπώνω εδώ δημόσια, είναι πόση συζήτηση μπορεί να γίνει για μια σακούλα;

Επαναλαμβάνω και πάλι, για πράγματα τα οποία έχω κάνει, δεν έχω πρόβλημα να πάρω την ευθύνη των επιλογών μου, να τις υπερασπιστώ, να τις εκθέσω, να διατυπώσω το πλαίσιο μέσα στο οποίο έγιναν και να αντιμετωπίσω τις συνέπειες του νόμου από την πλευρά του κράτους. Στην προκειμένη, όμως, δεν έχω διαπράξει κάποια επιλογή, δεν έχω κάνει κάτι. Και βρίσκομαι εδώ, ουσιαστικά, να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Μέσα σε ένα πλαίσιο που λέει «υπάρχει μια σακούλα». Και ξεκινάει μετά μια ποινικοποίηση της σακούλας η οποία λέει «αυτή η σακούλα είχε 2 αποτυπώματα». «Όχι, τελικά, δεν είχε 2, είχε 102 αποτυπώματα». «Ναι αλλά ήταν “έτσι”» ή «ήταν αλλιώς». Μεταβάλλονται διαρκώς και τα διωκτικά –ας βάλει ο καθένας έναν χαρακτηρισμό– αφηγήματα. Και εγώ βρίσκομαι σε μία θέση, όπου έχω μία αμετάβλητη, πάγια άποψη εξ αρχής: Λέω πως ό,τι και να γίνει, εγώ δεν μπορώ να ξέρω πότε ήρθα σε επαφή με μια σακούλα. Αν έλεγα ότι θυμάμαι θα ήταν υποκριτικό. Θα ήταν υποκριτικό να έλεγα «ναι, θυμάμαι αυτή τη σακούλα». Ό,τι ερωτήσεις και να γίνουν, δεν μπορώ να ξέρω. Όσο και να το σκέφτομαι, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υποθέσεις. Και επειδή είπατε για τη θεωρία των πιθανοτήτων, οι πιθανότητες παραμένουν πιθανότητες. Μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνει κανείς, μόνο σενάρια, μόνο εκδοχές. Το να απαντήσω και να πω το πότε έχω έρθει σε επαφή με μία σακούλα, είναι κάτι το οποίο αδυνατώ να το κάνω.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη απολογία μου –γιατί θεωρώ ότι δεν έχω να συνεισφέρω κάτι παραπάνω στην υπόθεση– θέλω να επαναλάβω ότι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τη διαδρομή της σακούλας. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υποθέσεις. Θεωρώ ότι όσες υποθέσεις και να κάνω, δεν καταλήγω σε κάποιο συμπέρασμα που να μπορώ να είμαι βέβαιος. Να επαναλάβω αυτό που είπα και πριν, δεν έχω καμία σχέση με την υπόθεση. Τις επιλογές τις οποίες έκανα τις έχω πληρώσει και με το παραπάνω. Αυτή τη στιγμή καλούμαι να πληρώσω κάτι το οποίο δεν έχω κάνει και θεωρώ ότι είναι άδικο αυτό.

Θα θεωρούσα πιο ειλικρινές – αν και το «ειλικρινές» είναι μεγάλη κουβέντα, θα το θεωρούσα καλύτερο, να μου πει κάποιος «ξέρεις κάτι, θα κάτσεις φυλακή γιατί δεν σε συμπαθούμε, γιατί δεν σε γουστάρουμε, γιατί θεωρούμε ότι είσαι ένα πρόσωπο που θα πρέπει να πληρώσει κάποια πράγματα». Αυτό το θεωρώ πιο τίμιο και, εν μέρη, είναι και υπερασπίσιμο. Να ξέρω ότι είμαι στη φυλακή γιατί ξέρω ότι δεν με συμπαθούν κάποιοι συγκεκριμένοι κύκλοι. Να βρίσκομαι στη φυλακή και το επιχείρημα να είναι μια σακούλα, από την πλευρά μου, δεν είναι κατανοητό.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.