Για τα συντρόφια Σάρα και Σάντρο, που θα είναι πάντα ζωντανά στους αγώνες μας
Στις 19 Μαρτίου, στην Ιταλία, οι αναρχικοί σύντροφοι Alessandro Marcogliano και Sara Ardizzone σκοτώθηκαν έπειτα από έκρηξη που οδήγησε στην κατάρρευση της οροφής ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου του πρώην σιδηροδρομικού σταθμού, γνωστού ως “Casale del Sellaretto”, στο πάρκο των ρωμαϊκών υδραγωγείων. Τόσο από την ανακοίνωση των εκεί μπάτσων, όσο και από την κατάσταση που βρέθηκε η σορός του συντρόφου Sandro, φαίνεται ότι είχε προηγηθεί πρόωρη έκρηξη.
Από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης του θανάτου τους τα ιταλικά μίντια έπιασαν δουλειά, σπεύδοντας να λοιδορήσουν την μνήμη τους. Συστρατευόμενα όπως είναι αναμενόμενο με την κρατική αφήγηση στο σύνολο της, αναπαρήγαγαν αισχρολογίες χαρακτηρίζοντας τους συντρόφους ως “αιμοσταγείς τρομοκράτες”, χτίζοντας το σύνηθες για αυτές τις περιπτώσεις προφίλ και κατασκευάζοντας σενάρια για την δράση τους. Και τα δύο συντρόφια άλλωστε ήταν γνωστά στις αρχές. Η Sara είναι μία εκ των διωκόμενων της επιχείρησης “Sibilla” με κατηγορίες για “υποκίνηση σε έγκλημα και φυγοδικία με επιβαρυντική περίσταση την τρομοκρατική πρόθεση”, υπόθεση από την οποία αθωώθηκε μόλις πέρσι. Ο Sandro έχει κατηγορηθεί μετάξι άλλων για ένα κύκλο δράσεων των FΑΙ-IRF, ομάδων που από το 2003 έως το 2016 φέρονται να ήταν υπεύθυνες για μια σειρά βομβιστικών και εκρηκτικών δράσεων εναντίον πολιτικών, δημοσιογράφων και αστυνομικών. Οι κατηγορίες αυτές τον κράτησαν 5 χρόνια φυλακή, μέχρι και την αθώωσή του σε δεύτερο βαθμό.
Πλην της διαπόμπευσης και συκοφάντησης των νεκρών συντροφιών μας μέσω των μίντια, το ιταλικό κράτος δείχνει τον ρεβανσισμό του και μέσω τις μεταχείρισης των εκδηλώσεων μνήμης του ιταλικού κινήματος για εκείνα. Χωρίς καμία έστω νομότυπη εξήγηση παρακρατεί τις σορούς τους και απαγορεύει συγκεντρώσεις ως επικίνδυνες για τις έρευνες της αστυνομίας και ενάντια στην δημοκρατία. Παράλληλα ξεκινάει έρευνες στοχοποιώντας κόσμο του κινήματος, με την ιταλική αστυνομία να πραγματοποιεί εφόδους σε σπίτια συντροφισσών και συντρόφων.
Γύρω από τον Σάντρο και την Σάρα όμως, οι αναρχικές συντρόφισσες και οι αναρχικοί σύντροφοι στην Ιταλία έχουν σηκώσει ασπίδα προστασίας, βγάζοντας πλήθος κειμένων αλληλεγγύης και καλεσμάτων για υπεράσπιση της μνήμης τους. Παρά τις απαγορεύσεις, τις προσαγωγές και τις συλλήψεις, οι συγκεντρώσεις που καλούνται έχουν μεγάλη συμμετοχή, με αυτήν στο σημείο τις έκρηξης πριν μία εβδομάδα να αριθμεί πάνω από 90 προσαγωγές. Η Σάρα και ο Σάντρο άλλωστε συμμετείχαν ενεργά στο αναρχικό κίνημα, μέσω αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, καταλήψεων και αγώνων αλληλεγγύης σε πολιτικούς κρατούμενους και ενάντια στον πόλεμο. Μέσα από την πολύμορφη δράση τους κάνανε το κίνημα μας πιο πλούσιο, πιο προωθημένο, πιο φλογερό. Ο θάνατος τους φώτισε την ευθύνη της όξυνσης του αγώνα και της διατήρησης της επαναστατικής μνήμης των συντροφιών.
Η σύνδεση με την έκρηξη στους Αμπελόκηπους την 31η Οκτώβρη του 2024, που στέρησε από κοντά μας τον αγαπημένο σύντροφο, φίλο και αγωνιστή Κυριάκο Ξυμητήρη, είναι άμεση και επίπονη. Πέραν όμως της απώλειας, μας θυμίζει και την αλληλεγγύη και την συντροφικότητα που έδειξαν τα συντρόφια μας από Ιταλία και αλλού. Και αυτήν ακριβώς την σχέση θέλουμε να αναδείξουμε και με το παρόν κείμενο.
Ό,τι και αν έγινε εκείνη την νύχτα στην Ρώμη, ό,τι κι αν σχεδίαζαν η Σάρα και ο Σάντρο, ξέρουμε ότι ήταν στα πλαίσια του αγώνα για αλληλεγγύη και ελευθερία, του αγώνα για την καταστροφή της εξουσίας. Την ώρα που μπάτσοι και μίντια μιλάνε για “αιμοσταγείς τρομοκράτες”, εμείς αναγνωρίζουμε αποφασισμένα συντρόφια, συνωμοτικά βλέμματα και επίθεση στο κράτος με όλα τα μέσα. Την ώρα που οι κάθε λογής εκπρόσωποι της έννομης βίας καταδικάζουν επαναστατικές πρακτικές και επιλογές μάχης ως “επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο και την δημοκρατία”, εμείς δικαιώνουμε την έμπρακτη άρνηση του μονοπωλίου της βίας από το κράτος. Ξέρουμε πολύ καλά πως οι πραγματικά επικίνδυνοι για την κοινωνία είναι αυτοί που επιλέγουν να βάζουν τις ζωές των από τα κάτω σε κίνδυνο καθημερινά στοχεύοντας στην ικανοποίηση των συμφερόντων τους, μέσω της εμπλοκής της κοινωνικής βάσης σε πολέμους, της διάλυσης όποιων ψηγμάτων κοινωνικής πρόνοιας έχουν απομείνει, της παροχής απόλυτης ελευθερίας στα αφεντικά να μας συμπεριφέρονται ως αναλώσιμα. Όπως έλεγε και η Σάρα όσο ακόμη διωκόταν για την υπόθεση “Sibilla”, κατά την προανακριτική διαδικασία: “Είμαι αναρχική. Ως αναρχική, είμαι εχθρός αυτού του κράτους, όπως και κάθε άλλου κράτους και αντίθετη σε κάθε μορφή θεσμικής εξουσίας. Η βία των καταπιεσμένων μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη απάντηση ενάντια στις δομές της εξουσίας”.
Όπως γράφαμε και πριν ενάμιση χρόνο με αφορμή τον θάνατο του Κυριάκου και την επικοινωνιακή διαχείριση του συμβάντος από κυβέρνηση και μίντια, για τα συντρόφια μας που πέθαναν μαχόμενα θα μιλήσουμε μόνο εμείς. Εμείς που βρεθήκαμε μαζί τους στους αγώνες τους ενάντια σε όλους αυτούς που τους λοιδορούν αυτή τη στιγμή και το σύστημα εξουσίας που εκπροσωπούν. Εμείς που γνωρίσαμε από πρώτο χέρι τις αξίες τους και που εμπνευστήκαμε από την δράση τους. Και εμείς είμαστε αυτές και αυτοί που θα διαφυλάξουμε την μνήμη τους, καθώς γνωρίζουμε την σημασία που έχουν οι επιλογές αγώνα τους στον διαρκή αγώνα ενάντια στο κράτος.
“Γιατί όταν η κοινωνία
που μας φυλακίζει
μας στερεί ακόμα και τη δυνατότητα
να σηκώσουμε το κεφάλι,
όταν ο πόλεμος των Κρατών
μαίνεται σφαγιάζοντας
ολόκληρους πληθυσμούς,
η απελευθερωτική βία
δεν είναι πια μια επιλογή,
αλλά ο μόνος δρόμος.
Αυτό η Σάρα και ο Σαντρόνε το γνώριζαν πάντα.
Σαν έναν λόγο ζωής
Για τη Σάρα,
για τον Σαντρόνε
που πέθαναν πολεμώντας
για την Ελευθερία!
Για την Αναρχία”
– Απόσπασμα από αφίσα που κυκλοφόρησε στην Ιταλία
ΣΑΡΑ ΣΑΝΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ.
ALLESSANDRO MARCOGLIANO, SARA ARDIZZONE, ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ
Συνέλευση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες
IT:
Per i compagni Sara e Sandro, per sempre vivi nelle nostre lotte
Il 19 Marzo, in Italia, i compagni anarchici Alessandro Marcogliano e Sara Ardizzone sono morti in seguito all’esplosione che ha portato al crollo del tetto di un casolare abbandonato, in passato stazione del treno, conosciuto come il “Casale del Sellaretto”, situato nel parco degli acquedotti romano. Sia secondo quanto riportato dagli sbirri giunti sul luogo, sia considerando la situazione in cui si trovava il corto del compagno Sandro, sembra la causa del crollo sia stata un’esplosione accidentale.
Fin dalle prime informazioni rilasciate sulla loro morte i media italiani si sono messi all’opera, affrettandosi ad infangare la loro memoria. Del tutto allineati, come ben sappiamo, con la narrazione dello stato, hanno descritto i compagni come “terroristi sanguinari”, costruendo il caratteristico profilo che utilizzano in queste situazioni e fantasticando scenari per le loro future azioni. I due compagni erano da tempo sotto la lente della repressione. Sara era una dei compagni processati nell’operazione “Sibilla” con accuse per istigazione a delinquere e istigazione all’evasione, entrambe aggravate dalla finalità di terrorismo, processo da cui era stata assolta da ogni accusa anno fa. Sandro era stato accusato tra le altre cose per un ciclo di azioni della FAI-FRI, gruppo che dal 2003 al 2016 era stato responsabile di una serie di attacchi esplosivi contro politici, giornalisti e sbirri. Con queste accuse era stato tenuto per 5 anni in carcere, fino alla sua assoluzione in appello.
Al di fuori della gogna mediatica e della diffamazione dei compagni morti da parte dei media, lo stato italiano mostra il suo revanscismo anche attraverso la gestione delle iniziative in memoria dei compagni organizzate del movimento italiano. Senza nessun tipo di giustificazione legale sorpassa i suoi stessi limiti e vieta ogni commemorazione, bollandole come pericolose per le ricerche in corso degli sbirri e come antidemocratiche. Parallelamente intraprende ricerche prendendo di mira persone del movimento, attraverso perquisizioni effettuate dalla polizia in case di compagni e compagne.
Intorno a Sandro e Sara comunque, i compagni anarchici in Italia hanno alzato uno scudo di protezione, rilasciando molti comunicati di solidarietà e organizzando eventi in loro memoria. Al di là dei divieti, i fermi e gli arresti, i concentramenti chiamati hanno avuto una grande partecipazione, con tra le altre quella avvenuta dopo una settimana nel luogo dell’esplosione con oltre 90 fermi. Sara e Sandro d’altronde erano attivi nel movimento anarchico, attraverso la partecipazione a gruppi auto-organizzati, occupazioni e azioni di solidarietà ai detenuti e contro la guerra. Attraverso le loro variegate azioni hanno arricchito il movimento, lo hanno fatto progredire, lo hanno reso più ardente. La loro morte ha messo in luce la necessità di intensificare la lotta e di preservare la memoria rivoluzionaria dei compagni.
Il collegamento con l’esplosione avvenuta ad Abelokipous (Atene) il 31 Ottobre 2024, che ci ha portato via il nostro amato compagno, amico e combattente Kiriako Ximitiri, è immediato e forte. Oltre per la perdita, quello che li accomuna sono anche la solidarietà e il sostegno che hanno mostrato i compagni dall’Italia e altrove. Ed e esattamente questo legame che vogliamo sottolineare in questo testo.
Qualsiasi cosa sia successa quella notte a Roma, qualsiasi cosa stavano programmando Sara e Sandro, sappiamo che si trattava di un’azione di lotta solidale e per la libertà, della lotta per la distruzione del potere. Nel momento in cui sbirri e media parlano di “terroristi sanguinari”, noi vediamo compagni determinati, sguardi clandestini e attacco allo stato con tutti i mezzi. Nel momento in cui tutti i rappresentanti della violenza legale condannano le pratiche rivoluzionarie e le scelte di lotta come “pericolose per la società e la democrazia”, noi rivendichiamo la negazione pratica del monopolio della violenza da parte dello stato. Sappiamo molto bene che chi è veramente pericoloso per la società sono quelli che decidono di mettere le vite degli sfruttati in pericolo ogni giorno, mirando solo al raggiungimento dei loro interessi, attraverso il coinvolgimento della base sociale in guerre, attraverso la dissoluzione di ogni pezzetto di assistenza sociale rimasto, con la concessione ai padroni della totale libertà di trattarci come oggetti usa e getta. Come diceva anche Sara quando era indfagata per l’ipotesi “Sibilla”, durante le indagini preliminari: “Sono un’anarchica. In quanto anarchica sono nemica di questo Stato come di ogni altro Stato e avversa a ogni forma di autorità istituzionale. La violenza degli oppressi può essere considerata risposta legittima contro le strutture del potere.”
Come abbiamo scritto anche un anno e mezzo fa in relazione alla morte di Kiriakou e alla gestione mediaticca del fatto da parte di media e governo, per i nostri compagni che sono morti lottando parleremo solo noi. Noi che ci siamo trovati assieme a loro nelle lotte, contro tutti quelli che li infangano in questo momento e il sistema di potere che rappresentano. Noi che conosciamo di prima mano la loro importanza e siamo stati ispirati dalle loro azioni. E noi siamo quelle e quelli che custodiremo la loro memoria, poiché sappiamo l’importanza che hanno le loro scelte nella incessante lotta contro lo stato.
Perché quando la società
che ci incarcera
impedisce la stessa possibilità
di alzare la testa,
quando la guerra degli Stati
imperversa massacrando
intere popolazioni,
la violenza liberatrice
non è più un’opzione,
ma la sola via percorribile.
Questo Sara e Sandrone lo hanno sempre saputo.
Come una ragione di vita.
Per Sara,
per Sandrone,
morti combattendo
per la libertà!
Per l’Anarchia
– da un manifesto circolato in Italia
SARA E SANDRO PER SEMPRE VIVI, NELLE STRADE DEL FUOCO SAREMO SEMPRE ASSIEME
ALESSANDRO MARCOGLIANO, SARA ARDIZZONE, KIRIAKOS XIMITIHS SEMPRE PRESENTI
Assemblea di solidarietà ai compagni e alle compagne detenute, latitanti e perseguitate