Έτσι είναι η ζωή Χρήστο όπως έλεγε και ένα τραγούδι που αγαπούσες. Και αυτό της το ‘έτσι’, το σκληρό και το αδυσώπητο, αυτό το ‘έτσι’ που μπορεί να σε πετάξει μια μέρα μπρούμυτα σε ένα βρώμικο κρεβάτι χωρίς πνοή και με τον πόνο χαραγμένο στο πρόσωπο, το γνώριζες καλά φίλε, ήδη από την παιδική σου ηλικία σε εκείνο το φτωχικό υπόγειο των Εξαρχείων που μεγάλωσες.

Ονομάζεται ταξική συνείδηση το να ξέρεις πώς είναι η ζωή, και αυτή ακριβώς η συνείδηση σε έκανε όπως έλεγε κι ένας παλιός επαναστάτης να μετατρέπεις την «απαισιοδοξία της γνώσης σε αισιοδοξία της θέλησης». Με την θέληση αυτή «λεβέντης εροβόλαγες και αητός φτερούγαγες στις στράτες», γεμίζοντας τη ζωή, τον αγώνα, την Αναρχία, τα Εξάρχεια με συνείδηση και συναίσθημα, με στίχους και με τραγούδια, με έρωτα και αγάπη, με τη μέθη του ανθρώπου που ζει «Κάτω από το Ηφαίστειο» –για να θυμηθώ τον τίτλο ενός αγαπημένου σου βιβλίου- και αναζητά τη λάβα για να τον εξαγνίσει.

Στους δύσκολους όσο και ελπιδοφόρους καιρούς που ζούμε η απώλεια του Χρήστου είναι ασφαλώς τεράστια. Γι αυτό και πρέπει να αναπληρωθεί. Η πρώτη ύλη που γεννά Χρήστους βρίσκεται μπόλικη εκεί έξω. Και αν σε τελική ανάλυση σε κάτι μας καλεί η απώλεια του συντρόφου μας, είναι να πάμε αυτήν την πρώτη ύλη να τη βρούμε και να τη γονιμοποιήσουμε, για να γεννηθούν οι Χρήστοι της επόμενης γενιάς!

Ψηλά τις σημαίες του αγώνα!

Για τον αναρχικό προλετάριο, τον κοινωνικό αγωνιστή, το αστέρι των Εξαρχείων!

Τον Χρήστο μας!

Άρης Σειρηνίδης